Ergens tussen blauw en stilte
leerde ik
dat niet iedereen is gemaakt is
voor de logica van deze wereld.
Sommigen bewegen lichter.
Meer naar hun ziel dan naar de wereld gericht.
Alsof hun ziel een taal spreekt die niet in woorden past.
Wanneer het niet meer goed voelt,
Wanneer kamers je langzaam kleiner maken,
Wanneer onbegrip zich ophoopt als vingerafdrukken op oude toetsen,
GA!
want als je het weet, dan weet je het.
Blijven terwijl je verdwijnt
is een stiller verdriet dan vertrekken.
Dus ik liep de leegte in.
Stil wetende
dat leegte soms geen afwezigheid is maar een uitnodiging.
Een open ruimte waarin niets je nog vertelt wie of wat je moet zijn.
En daar,
midden in het blauw van de stilte
stond die piano.
Op de toetsen een klein muisje.
Lichtvoetig,
alsof het begreep
dat zelfs de toetsen gevuld kunnen worden met jouw essentie.
(In de bundel wordt dit gedicht gedragen door een illustratie van een klein muisje op een piano).
